WONEN NAAST GOD REACTIES BESTELLEN LINKS

Het leven op de boerderij in Frankrijk

Al vele, vele jaren stapt Georges elke middag tegen zes uur zijn bistrot binnen, geeft zijn makkers en de patron een hand en zegt steevast:  “Nog maar eens een klein glaasje.” Dat is niet zijn eerste en zeker ook niet zijn laatste versnapering van die dag. Het is nog vroeg, nietwaar? Onlangs dreigde aan deze gewoonte een einde te komen. Georges posteerde zich na de begroeting aan de tap en deed er verder het zwijgen toe. Waarop de patron met “Nog maar eens een klein glaasje, Jojo?” het initiatief nam. Maar Georges schudde mismoedig van nee. “Het is afgelopen, jongens! Ik ben vanmorgen bij de dokter geweest en die heeft me heel nadrukkelijk gezegd dat ik geen rouge meer moet drinken. ‘Begrijp me goed, Jojo’, zei-die, ‘van nu af aan is het afgelopen met die kleine glaasjes van je.’ Vandaar geen kleine glaasjes meer. Dus geef me maar een groot glas.”

De boomgaard bij mijn Franse boerderij in de lente

Genieten van de opbrengst van je tuin in Frankrijk

Plattelanders dragen hier altijd en overal een mes op zak. Dat is gemakkelijk aan tafel, in de tuin en in de werkplaats. Ik kan ze blij maken met een in een dump gekocht Nederlands legermes. Maar ze hebben daar wel steeds kritiek op. In hun ogen is het mes niet kompleet: het heeft geen kurkentrekker.

In Frankrijk lijkt de tijd stil te staan

Het postkantoor wordt enigszins opgevrolijkt door een uitbundig bloeiend vlijtig liesje op een formica tafel in het midden van de overigens kale ruimte. De rode bloemen en frisgroene bladeren vormen een bol van zeker een halve meter. “Die is schitterend,” fleem ik tegen de achter het loket zittende cheffin. “Vind je haar mooi, Diecke? Als je wilt, mag je haar wel meenemen.”

In de Franse wijnkelders liggen de wijnen te rijpen

WONEN NAAST GOD, het leukste boek dat ooit over Frankrijk geschreven is.
WONEN NAAST GOD, het leukste boek dat ooit over Frankrijk geschreven is.


"Dit is voor liefhebbers van Frankrijk dè verrassing van het seizoen."

Zo reageerden veel Frankrijk-fans op het verschijnen van dit boek. Het is inmiddels onder francofielen spraakmakend geworden en heeft talrijke enthousiaste complimenten gekregen. De teneur daarvan: wie Frankrijk een leuk land vindt, mag dit boek niet missen

Meer informatie?
"Klik hier".

Mijn bejaarde buurman Henri vraagt mij een draagbare radio uit Nederland mee te nemen. Om de een of andere reden veronderstelt hij dat die èn beter èn goedkoper is. Maar hij stelt wel één voorwaarde: het toestel moet Frans kunnen spreken.

“Diecke, wat betekent het Nederlandse woord a-friete?”
“Wat?”
“A-friete!”
“A-friete?….. Waar heb je dat gezien?”
“Langs de autoroute.”
Ah….. afrit!

Franse kazen rechtstreeks van de boer Stijlvolle franse winkel

Spontane reacties van lezers op
"Wonen naast god"


“Het is heel lang geleden dat ik zo’n
vermakelijk boek heb gelezen. Een aanrader.”

Arie ’t Hart, Eindhoven

“Duizend maal dank! Prachtige stukjes!"
Tonny Eijk (componist, muzikale alleskunner +
kenner van en boekenschrijver over Frankrijk)

“Wonen naast god" is een schitterend boek vol korte verhaaltjes, die ook leuk zijn om voor te lezen , vooal natuurlijk aan liefhebbers van Frankrijk Dat deed onze gastheer in Saint Plantaire dan ook, na een heerlijke avondmaaltijd. Iedereen luisterde aandachtig. Dit is een boek om te koesteren."
Annie en Ruud Noordhout, Amsterdam

“Heb net het voorwoord zitten lezen en
zit me nu al te verkneukelen"

René van Leeuwen, Amstelveen

“Als Frankrijk-kenner (40 jaar daar zaken gedaan),
vind ik dit een geweldig boek"

J. van der Flier (Lichtenvoorde)

“Een heerlijk boek dat iedere francofiel in zijn
boekenkast behoort te hebben"

Yvonne Rieschke, La Creuse, Frankrijk

“Anekdote na anekdote en dat gaat maar door, bladzijde na bladzijde!
Ik heb er van genoten. Veel dank!”

Annemieke Sluijs, Haarlem

“Ik ben het boek gelijk gaan lezen en
nu vraagt mijn man waarom ik steeds zo zit te lachen.”

Hetty van Beek, Leeuwarden

“Dick Dijs heeft vanuit een uitstekende opmerkingsgave
een indringend beeld gegeven van de Franse gemeenschap
waarin hij terecht is gekomen, beschreven met
veel liefde en een gezonde dosis kritiek.”

Nico Knapper (befaamd theaterman, bekroond televisiemaker en
nu vooral zanger van het Franse chanson.)

“Ik vond het jammer dat ik het boek uit had.”
Leny Groot, Farques, Frankrijk

“Leuk boek! Zelfs na dertig jaren wonen en werken, kortom LEVEN in Frankrijk moest ik nog schaterlachen om de treffend beschreven hilarische situaties.”
Coby Chambaud-van Gulik, Bretagne

“Mijn ouders zullen hier heel blij mee zijn!”
Joke van de Vlies, Arnhem

“Heb het boek drie dagen geleven ontvangen en heb het nu al uit......Jammer!!”
Johanna Bebets, Chalon-sur-Saône, Frankrijk

“Ik vind het super, wilde dat ik het zelf zo leuk kon verwoorden.”
Viola Riegman op Frankrijkforum.nl

“Heel heel, heel hartelijk dank voor het bundelen van al dat vermaak en herkenning. Ik heb uw boek al vier keer gelezen.”
Paul Loch, Eindhoven

“Veel van de beschreven voorvallen zijn ronduit hilarisch en goed herkenbaar voor heel veel Franse Nederlanders.”
Nederlandse Vereniging Languedoc-Rouissillon

 

"Dick, waar woon jij in Frankrijk?" "NAAST GOD."

Dit boek over Frankrijk geeft inzicht in het leven op het Franse platteland

We zijn in de niet alleen lelijke, maar ook aftandse eend van buurman Jojo op weg naar een wijnboerderij. Bij het binnenrijden van een dorp mindert de eend onverwacht vaart en haalt nog net, pruttel-pruttel-de-pruttel, het kerkplein. Bij het uitstappen gaat Jojo spontaan en luidruchtig in negatief gebed. Ik verwacht dat hij een kijkje onder de motorkap gaat nemen, maar hij loopt richting bistrot en zegt: “Allez Diecke, we nemen eerst een glas.” Dat worden er dus twee, per persoon uiteraard. “Eens kijken wat-ie nu doet”, zegt Jojo, als we weer bij zijn eend zijn aangeland. Hij stapt in, draait de sleutel om en zonder enige vorm van protest slaat de motor aan. Na dertig meter slaat Jojo tevreden op het stuur en zegt: “Diecke, hij wist dat we dorst hadden.”

Op het erf van mijn vakantiehuis in Frankrijk lopen de kippen los rond

Frankrijk trots op zijn helden

Jean-Claude bezorgt me een kar beste koeienmest, al half vergaan en met veel stro. Hoeveel gaat er in zo’n trekker-aanhanger? Acht kuub? Tien misschien? In elk geval erg veel om naar de tuin achter het huis te kruien. “Wat krijg je van me, Jean-Claude?”
“Geef maar een glas wijn.”

Heel Frankrijk neemt de tijd voor Jeux de boules

Een snikhete middag aan het nog net niet overvolle Vendéese strand iets onder les Sables-d’Olonnes. Het weer en de plek maken dorstig. Gelukkig piepen aan de duinenrand felgekleurde terrasparasols boven een gemetselde muur van bruine baksteen uit. Ik ploeg me door het rulle zand, bestijg in heel gematigd tempo de stenen trap en word bij de terrasingang verrast met een op een wit bord geschilderde permanente mededeling. "Het terras is van 14.00 tot 17.00 uur gesloten". Ik ben niet de enige die dit vreemd, om niet te zeggen onbegrijpelijk stom, vind.

In Frankrijk neemt men de tijd om te leven